Sense and Souls

8.45 am: It's a quiet, calming morning. The lush-green view from my office window is beginning to craft magic for me. A warm cup of tea is what I need , I told myself and within minutes, I found myself standing across that view, sipping my tea slowly. I love such mornings. Suddenly, a familiar voice came to join me. He appreciated the view in his usual literary manner - something that drew my attention to so many frequent insightful discussions with this sexagenarian. I responded with a few amateur lines of poetry, but he seemed to like them so much. So much so that he confessed I inspire him to write poetry. That's indeed inspirational for me to be able to motivate a sexagenarian to think and pen in poetic rhythm. "I can connect so well with you. I don't need to think twice to talk to you on any topic under the sun", he told me. Bonding with a sexagenarian mind was a first with me. It makes me wonder how far and wide my mind has traveled to reach me. 10.20 am:...

The Shepherd Somewhere around July in 2008, I was on a week-long vacation to Mcleodganj - a popular hill station in the Kangra district of Himachal Pradesh, India. The quiet town is a pretty sight of the peaceful Buddhist monks, happy faces of the locals and a lot of eateries with local, regional and international cuisines mostly crowded by the tourists. The place has a different noise with a unique charm - a charm that attracts thousands drawn to it like moths rushing to the candle. At least that was what the place made me feel when I first visited it. A few kilometers away is Triund, a trek of few hours to reach the watch points from where Dhauladhar range can be clearly witnessed. It was not a widely known trek back in those days. I have decided to go there once with my friend. The receptionist at the hotel in Mcleodganj gave us directions how to reach the peak, rather how locals trek that path. Because, by rule we never traveled anywhere like tourists. We decided to leave our lugg...

কোন বাৰু ভগৱান, নামটো বা কি ? ক ’ ত বা তেওঁৰ ঘৰ, দেখাত বা কেনেকোৱা ? মন্দিৰৰ নে নামঘৰৰ মণিকূটত তেওঁৰ ছবি, নে মছজিদৰ মজিয়াত অথবা গীৰ্জাৰ কোঠাত ? কিজানি কৃষকৰ শুকান পথাৰত তেওঁৰ বাহৰ, নাইবা সেইয়া তেওঁৰ হৃদয়ৰ শুকান মৰুদ্যান, কেতিয়াবা চুনামী বতাহে তেওঁৰ খঙৰ ধুমুহা আনে নহলেবা বনজুইৰ ৰঙা উত্তাপত জ্বলে তেওঁৰ উকা হৃদয়ৰ ভগা সপোনৰ টুকুৰাবোৰ, মাজে মাজে দুখীয়াৰ চকুবোৰ জুমি চাঁও মই চকুপানীবোৰ নদী হৈ বৈ গ ’ ল কোনোবা যুগতে, এতিয়া মাথো নদীৰ শুকান হেৰাই যোৱা চিন নাচি থাকে সেই চকুবোৰৰ ভাগৰুৱা পাৰত। ৰামধেনু চোৱাৰ সময় নাই কাৰোৰে যেন ৰংবোৰ ভগাই ললে ধৰ্মৰ ছাতিবোৰে কেতিয়াবাই, পিছে ভগৱানৰ বা কোনটো ৰং পচন্দ ? তেওঁ বাৰু ভাল পায়নে গ্ৰীস্মৰ পিছৰ প্ৰথম বৰষুণ ? মাটিৰ সেই স্বৰ্গীয় স্পৰ্শৰ গোন্ধ লয়নে তেওঁ ? ৰাজত্বৰ খেলবোৰ তেওঁ খিৰিকিৰ কোণেৰে চায়নে বাৰু, নে সেইয়া তেওঁৰো বিবেকৰ অতীত ? ভগৱানৰ নামত হোৱা আন্দোলনৰ ভীৰত কিজানি তেওঁ হেৰাই গ ’ ল ক ’ ৰবাত। কিজানি নিজেই গুচি গ ’ ল সকলোবোৰ এৰি। নহ ’ লে এবাৰলৈ হয়তো উত্তৰ আহিল হয় প্ৰশ্ন আৰু অপ্ৰশ্নবোৰৰ সাগৰৰ পৰা। প্ৰতিধ্বনি হৈ...

গোটেই ৰাতি বৰষুণ দিছিল সেইদিনা। বৰষুণৰ টোপালবোৰত কবিতাৰ সুৰ আছিল, গান হৈ টোপাটোপে পৰিছিল সৰু খিৰিকিৰ অচিনাকী কোণত। টেবুলৰ ওপৰত লেপটপৰ বুকুত কিশোৰ কুমাৰৰ চিনাকী সুৰ বাজি আছিল। পাকঘৰৰ পৰা অহা চিকেন কাৰীৰ গোন্ধ, যেন সুৰৰ এক বিশাল সমলয় হে। বৰষুণ, কিশোৰ কুমাৰ আৰু চিকেন কাৰীৰ সুৰ। সেই সাগৰত জাপ মাৰোতেই সমুখৰ পৰা আহিল সেই বৰ্ণময় চকুৰ চাঁৱনী, “ অলপমান নাচোঁ আহাঁ ” , আকৌ গানৰ সুৰ। সেই ৰাতিটো আছিল এটা গানৰ ৰাতি। গানৰ, সুৰৰ, কথাৰ, হাঁহিৰ অন্তহীন ৰাতি। যেন জীৱনৰ শেষৰ আলিবাটত এপলক, এখন্তেক বিৰাম। ভালপোৱাৰ আন্তৰিক আলাপ। দুখ আৰু শোকৰ ছাঁৰ পৰা দূৰ দিগন্তৰো দুৰত। ৰাতি পোওৱাৰ পিছতো শেষ নহ ’ ল ৰাতিটো। ইমান বাৰিষাৰ আৰ্তনাদেও শেষ কৰিব নোৱাৰিলে সেই অন্তহীন ৰাতিটো। ৰ ’ দৰ খৰাঙে জলাব নোৱাৰিলে সেই ৰাতিটো। সেই সুৰৰ ৰাতিটো। সেই চকুযোৰ নেদেখা বহু বছৰেই হ ’ ল। সেই সুৰটো এতিয়াও কাণত বাজি উঠে মাজে মাজে জোনৰ জোনালীৰ দৰে। মোৰ বাৰু মনত ভালকৈয়ে আছে, তাৰ বাৰু মনত আছে নে সেই বৰষুণৰ সুৰ ?